PRESISERER: –  Etter at eg fekk tilbakemelding på korleis pårørande hadde opplevd meldinga mi, vart det tydeleg for meg at det skulle eg ikkje ha gjort, skriv Oslo-biskopen.
PRESISERER: – Etter at eg fekk tilbakemelding på korleis pårørande hadde opplevd meldinga mi, vart det tydeleg for meg at det skulle eg ikkje ha gjort, skriv Oslo-biskopen. Foto: Åserud, Lise / NTB scanpix

Eg håpar vi kan gå vidare saman

MENINGER

Eg er ikkje sikker på at det var riktig å leggje ut denne begeistra rapporten frå ein ivrig teatergjengar på biskopens heimeside.

debatt
Publisert:

KARI VEITEBERG, biskop i Oslo

Eg kom nylig heim frå Sør-Afrika, full av inntrykk. Eg har fått mange meldingar både på Facebook og gjennom andre nettfora. Mange av dei som skriv sinte og opprørte.

Fleire tek utgangspunkt i at eg skreiv eit innlegg der eg oppfordra folk til å sjå teaterstykket «Ways of seeing» som gjekk på Black Box teater her i Oslo.

For alle som har følgt Pia Maria Rolls kunstnarskap, var også denne førestillinga samansett og foruroligande. Ulike røyster og erfaringar og synsmåtar i fleirtal, møtte kvarandre på scenen, nokre av aktørane fortalte om vald og terrorhandlingar i ulike heimland mens Kjetil Lund representerte Oslo vestkant med stil og informerte og føreleste om politisk overvaking her i landet over tjue år etter Lund-kommisjonens rapport.

For meg var historia til dei ulike aktørane så sterke i seg sjølv, at eg ikkje feste meg ved dei ulike hus-fasadane som var filma som ein del av scenografien. Stykket fekk også gode og nyanserte meldingar i dagspressa.

I etterkant har teaterstykket og også innlegget mitt blitt kopla til hærverket mot justisministarens bustad og bil, og også som oppfordring til å bryte inn i privatlivets fred og gjere liva til mødre og barn utrygge.

Eg tek sterk avstand frå slik form for mobbing og ulovlege handlingar retta mot politikarer og enkeltmenneske. Slike handlingar er i strid med våre demokratiske verdiar og eit trugsmål mot einskildsmenneskes sikkerheit. Eg har ikkje omtalt eller karakterisert synspunkta til politikarar og enkeltmenneske. Innlegget mitt dreidde seg om teaterstykket.

Eg er ikkje sikker på at det var riktig å leggje ut denne begeistra rapporten frå ein ivrig teatergjengar på biskopens heimeside. Etter at eg fekk tilbakemelding på korleis pårørande hadde opplevd denne meldinga, vart det tydeleg for meg at det skulle eg ikkje ha gjort.

Eg skreiv eit vennleg tilsvar til den det galdt og beklaga. Deretter sletta eg oppfordringa til å sjå eit stykke som ikkje går lenger, frå heimesidene mine.

Mange av dei som skriv meldingar oppfattar denne slettinga i seg sjølv som problematisk og uryddig.  Fleire av dei er overtydde om at eg tek lett på rettssikkerheita til mine medborgarar og trussøsken.

Nei, eg gjer ikkje det.

Fleire meiner også å vite at eg er tilhengjar av arrangerte bryllup med mindreårige etter at eg viste til adventskalendaren til studentprestane i Oslo. Nei, eg er ikkje det. For meg er menneskerettane universelle. Alle menneske har same krav på vern mot vald og overgrep, same kor dei lever, enten det no er i Jemen, Syria, Nord-Afrika eller i Oslo bispedømme. Dette er det viktig å kjempe imot saman med alle menneske av god vilje, tenker eg.

Eg har svart direkte til nokon, men eg har dessverre ikkje høve til å svare alle som skriv, heller ikkje alle dei som skriv for å ta avstand frå haldningar dei trur eg har og som eg sjølv tek avstand frå.

Derfor dette lille innlegget som eit slags forsøk på svar til alle. Takk for innspel og kommentarar.

Her kan du lese mer om